Pieter Omtzigt heeft zich de afgelopen weken geprofileerd als het beste en meest bekende Kamerlid, en dat terwijl hij al ruim 17 jaar in de Kamer zit. Hij was er al die jaren en deed zijn werk goed en gedegen, maar is nooit bijzonder opgevallen. Toch wist iedereen op het Binnenhof wel dat hij een snoeiharde werker en dossiervreter is. Een kritische denker die door zijn rol in de huidige toeslagenaffaire, de erkenning krijgt waar hij wellicht toen al recht op had.

Nu is hij de grote man die samen met SP-Kamerlid Renske Leijten onze MP Rutte de waarheid zei. En niet alleen Rutte; ook talloze ministers en CDA-coryfeeën als Piet Hein Donner. Omtzigt, die over de toeslagenaffaire zei: “Zoiets kan ons elk moment overkomen en reken maar niet op hulp van de ‘Haagse kliek’.”
De ‘pitbull’ onder de Parlementariërs, de ‘terriër’ uit Twente wordt hij genoemd. Eenmaal beet, laat hij niet meer los.

Wat zou er gebeuren als deze man zich eens kon storten op de agrodossiers?

In de toeslagenaffaire beet Pieter Omtzigt zich niet vast in het beleid, de plannen en de grote visie, maar in de uitvoering, handhaving en opsporing. De praktische kant, de achterkant van het beleid, waar meestal op het Binnenhof weinig belangstelling voor is. Politici willen vernieuwing; zaken in gang zetten. Zelden gaat het over de uitvoering in de praktijk.

Met die uitvoering en handhavingskant hebben wij in de agrosectoren ook veel te stellen. Het zou een kolfje naar Omtzigts’ hand zijn!

Denk aan de uitvoering van de fosfaatwetgeving, het stelsel, het circus rondom de peildatum destijds. De boeren en verzamelstallen die net op die dag leeg waren.
Het kost ons vervolgens jaren om dat te corrigeren in een bijna kansloos gevecht tegen de bureaucratie van LNV, RVO en de NVWA.

En dat is maar één voorbeeld.

Ik kan me herinneren dat ik op een Haags terras zat, anoniem, waar achter mij enkele heren zaten. Dat bleek een commissie van de minister te zijn, ingesteld om de knelgevallen fosfaatregeling te onderzoeken. Ik hoorde de voorzitter - een oud-ambtenaar van LNV- zeggen: “We hebben maar één opdracht, dat is ervoor zorgen dat er geen knelgevallen zijn; althans op papier. We moeten het zo definiëren dat er geen enkel knelgeval bestaat.”

Dát was de opdracht. Precies waar Omtzigt het in de toeslagenaffaire over heeft.

Nog een voorbeeld: de transportwaardigheid van dieren. Ook daar ben je als transporteur/handelaar zo goed als kansloos.
Als een dierenarts van de NVWA bij het slachthuis vaststelt dat een dier niet transportwaardig is, kun je ter plekke geen second opinion vragen. En omdat het om een bestuurlijke boete gaat, zijn de beroepsmogelijkheden heel beperkt.

Weer zo’n voorbeeld van een individu; burger of ondernemer; kansloos tegen het systeem.

Zo ook de exportcertificering door de NVWA, die zomaar van de ene op de andere dag kan worden gestaakt, vanwege te weinig personeel. Waardoor exporteurs en handelaren business verliezen, omzet verliezen, inkomen verliezen. Er zijn talloze andere voorbeelden waaruit blijkt hoe machteloos de boeren, de handelaren en de transporteurs eigenlijk zijn in dit systeem.

Er ligt heel veel werk voor iemand als Omtzigt in de agrarische sector; in de hele keten. Zijn vasthoudendheid en focus op: hoe pakken beleidsregels qua werking en handhaving uit voor de individuele ondernemer of burger?

Want daar zitten echt grote systeemfouten in. En een groot gebrek aan inlevingsvermogen ten opzichte van degene die in de praktijk met beleid te maken krijgen.

Het zou geweldig zijn als er een aantal mensen zoals hij in de politiek arena zich ook met de agrosector gaan bezighouden.
Dus zich niet alleen storten op de belastingdienst, maar ook op de andere diensten van de overheid die burgers en ondernemers in de klem kunnen nemen.

Zodat ook de NVWA, RVO en LNV aan de beurt komen.

 

Henk Bleker

Voorziter Vee&Logistiek Nederland

Cookies

Wij maken gebruik van cookies. Meer hierover lees je in ons cookie statement.